Η Ζωή που δεν ήρθε ποτέ                                                   Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν όλη τους τη ζωή παραπονιόμενοι.Για τα λεφτά. Για τη χώρα. Για τις δουλειες. Για την ακρίβεια. Για τις ευκαιρίες που “δεν ήρθαν ποτέ”.Κι όμως, αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά, δεν άλλαξαν ποτέ τίποτα.Μένουν στο ίδιο σπίτι, στις ίδιες συνήθειες, στον ίδιο κύκλο ανθρώπων, στην ίδια νοοτροπία εδώ και δεκαετίες. Κάνουν την ίδια δουλειά που μισούν, αλλά δεν ψάχνουν δεύτερη. Λένε πως “δεν βγαίνουν”, αλλά δεν δοκιμάζουν τίποτα νέο. Ονειρεύονται άλλη ζωή, αλλά τρομάζουν ακόμα και στην ιδέα της αλλαγής.Κάποια στιγμή πρέπει να το πούμε καθαρά:δεν είναι πάντα η κοινωνία που σε κρατά πίσω. Πολλές φορές είναι ο φόβος σου να ξεβολευτείς.Γιατί η αλλαγή θέλει κάτι που δεν έχουν όλοι: ευθύνη.Θέλει να παραδεχτείς ότι ίσως χρειάζεται να αλλάξεις παρέες, πόλη, συνήθειες, ώρες, τρόπο σκέψης, ακόμα και την εικόνα που έχεις χτίσει για τον εαυτό σου.Είναι πιο εύκολο να λες “τίποτα δεν γίνεται”.Πιο εύκολο να γκρινιάζεις σε ένα καφέ δέκα χρόνια με τους ίδιους ανθρώπους.Πιο εύκολο να ειρωνεύεσαι όσους προσπαθούν, παρά να ρισκάρεις να προσπαθήσεις κι εσύ.Αλλά η ζωή δεν αλλάζει με παράπονο.Αλλάζει με άβολες αποφάσεις.Και όχι — δεν θα γίνουν όλοι εκατομμυριούχοι. Αυτές είναι internet ανοησίες.Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο “δυσκολεύομαι” και στο “έχω παραδοθεί”.