Σκέψεις

I can’t get no sleep

Το χρονικό μιας αϋπνίας κ άλλες ιστορίες για βαμπίρ.

Πόσα πρόβατα χωράνε σε ένα βραδινό μέτρημα? Ρητορική η ερώτηση

Όσα κ να χωράνε τα έχω μετρήσει . ΟΛΑ.

Έτσι κάθομαι στο κρεβάτι κ έχω απλά αποφασίσει ότι ο ύπνος με προσπέρασε Ηπια χαλαρωτικά βότανα, χάζεψα βίντεο που από το σήμερα βρέθηκα να βλέπω πρωινό καφέ με Μενεγακη κ καλεσμένη Κορομηλά (δεν λέω ήταν δυνατό το φλας μπακ) , έβαλα πλυντήριο, διάβασα για παθήσεις, έκανα τεστ, έπαιξα παιχνίδια. Οοοχι ο Μορφέας δεν με γουστάρει.. Έλα πες την αλήθεια το χεις πάθει .. Εκεί στην γαλήνη της νύχτας όλοι να ροχαλιζουν κ εσύ κουκουβάγια.pexels-photo-746111.jpeg

Ας δουλέψω λες τουλάχιστον μην πάει η ώρα χαμένη. Εκεί αρχίζει το βλέφαρο κ βαραίνει, κλείνεις τον υπολογιστή, λες ωραία… Κ πάνω στο βόλεμα το μαξιλάρι είναι ζεστό, το στρώμα σκληρό, τι θα φάμε αύριο,βάζεις τηλεόραση .

Έχει αρχίσει η πρωινή ενημέρωση 5.30 πήγε στις 7.30 ξυπνάω  Τι ξυπνάω αφού δεν κοιμάμαι ακόμα .. Βενζίνη να βάλω. Ακούω τα νέα λίγο γλαρωνω. Κλείνω τα μάτια βάζει διαφήμιση την έξυπνη σιτα τέρμα ο ήχος πετάγομαι βρίσκω το κοντρόλ από θαύμα δεν το πετάω στην τηλεόραση . 6.30 κοιμάμαι σχεδόν λυποθυμη από την κούραση. Λίγη ώρα μετά το ξυπνητήρι κάνει την δουλειά του . Ψάχνω καφέ παυσίπονο κ ποια είναι αυτή που με κοίτα στον καθρέφτη?Με βλέπουν άνθρωποι κ προσπαθώ να εξηγήσω ότι δεν έχω hangover  από έξοδο στον Βερτη . computer-pc-workplace-home-office-159784.jpeg

Σκέψεις

Greco mascara

Greco Mascara – Giannis Miliokas

Τραγούδαγε κάποτε…

Όμως κάτω από μια μάσκα γέλιου μπορεί να κρύβεται ένα δάκρυ, ένα πρόσωπο με τα σημάδια του πόνου χαραγμένα. Ένας λαός που κατηγορείται εδώ κ μια δεκαετία ότι ξόδεψε λεφτά πλασματικά, ότι έπεσε στην υπερκαταναλωση, κ οτι έζησε την ζωή που δεν μπορούσε. Έτσι είναι γνωρίζοντας μακροοικονομια, παρακολουθοντας τους δείκτες τιμών στα χρηματιστήρια κ εκ του αποτελέσματος θα πούμε έτσι είναι. Εδώ κάπου όμως βάζοντας στην άκρη τους τεχνοκρατες θα πούμε… Με μια αφέλεια λίγο ρομαντική.. Όλοι είχαν δικαίωμα στο όνειρο.

Έχοντας ζήσει αυτός ο λαός ταραγμένες εποχές κουβαλουσε μέσα του βαθειά το κατοχικό σύνδρομο. Αυτήν την ανέχεια που είχαν στα μάτια οι γονείς κ οι παπουδες που έζησαν την στεριση ακόμα κ όταν τελειώσε, το ακούγαμε στις κουβέντες.

Έτσι μπήκαμε στην Ευρώπη, έτσι αρχησαν τα ταξίδια στο εξωτερικό να ειναι εύκολα. Ήρθαν προϊόντα εισαγωγής μεγάλωσαν οι επιλογές του καταναλωτή κ το προϊόν έπαψε να είναι μονοπώλιο. Καλό ή κακό αυτό είναι στην κρίση του καθενός δεν θα πω την γνώμη μου. Άνοιξαν τα μυαλά τα μάτια όλα. Έτσι άνοιξαν κ τα πορτοφόλια… Λίγο παραπάνω από ότι έπρεπε γιατί είπαμε δικαίωμα στο όνειρο όλοι έχουν.

Δεν Φταίει ομως μόνο ο λαός it takes two to tango, δεν υπήρχαν οι δομές από το κράτος ώστε όλη αυτήν την αλλαγή να την διαχειριστεί ο κόσμος.

Σαν ένα big bang φαινόμενο, σαν παιδιά σε ζαχαροπλαστειο απλώθηκαν οι άνθρωποι να διεκδίκησουν κάτι καλύτερο από αυτό που ειχαν, που ζούσαν. Λάθος ναι αλλά όταν δεν προφυλάσσεις εσύ κρατος τον ίδιο σου το λαό, κ δεν του εξηγείς κ δεν τον εκπαιδευεις( βλέπε διακοποδανεια) τρώμε δέκα μνημόνια στο κεφάλι.

Μαζί τα φάγαμε είπε.. Κ αναλογικά είχε φάει τα 8/10. Ένα παιχνίδι συμφερόντων πολιτικών κ τραπεζών.

Τώρα φτάσαμε σε ένα απόλυτο διχασμο. Πλυμένοι απλυτοι. Χαρακτηρισμόι ευτελους επιπέδου. Ο συνανθρώπος έχει αξία αν είναι δικός μας αλλιώς ας κόψει το λαιμό του.

Σε όλο αυτό το ανακάτεμα πιστεύω ότι έχει απομείνει ένα απόθεμα δύναμης ελπίδας κ πίστης.

Μα το ποιο σημαντικό είναι ότι κάτω από την μάσκα του Έλληνα υπάρχει ένας αγωνιστής της καθημερινότητας.